Toen de tijd mijn dromen nog najoeg,

en ik er nog niet zelf voor hoefde te rennen.
Tot de tijd weer stilstaat en ik mijn dromen inhaal.

Een verhaal van X aantal woorden.

Ik ga een verhaal proberen te schrijven. Niet te lang. Boeken lezen mensen (vaak) alleen als ze tijd te over hebben en veel mensen hebben dat niet. 
Daarom ben ik in word begonnen aan een kort verhaal. Ik ben al op ongeveer 2300 woorden. Als het af is zal ik het posten. 

Update: Nieuw idee. Elk hoofdstuk mag maximaal 250 woorden hebben. Ik ben nu bij hoofdstuk 12. Het gaat goed. 

de vrouw die alleen naar zichzelf luistert,

heeft aan de wereld niets te vertellen.

Oude post II

26 augustus 2008. Ongewijzigde post, ondanks dat ik nogal wat verbeteringen zie.

Binnenkort, om precies te zijn 12 september komt mijn liefste zus Kim eindelijk weer eens naar ‘huis’. Dit word de eerste keer in ongeveer twee jaar dat ze weer eens ‘thuis’ komt. Ik moet eerlijk zijn, ik ben nu al ontzettend zenuwachtig, ik kijk er ontzettend naar uit om d’r weer eens hierzo te zien. 

Je vraagt je misschien af waarom ik ‘thuis’ tussen haakjes zet. Voor mij is dat ook deels een vraag, en eigenlijk ook voornamelijk de reden dat ik deze blog schrijf. 

Op 27 september 2002 schreef ik in mijn dagboek (dat ik heb opgegraven en inmiddels daadwerkelijk voor me ligt): “Vandaag gaat Kim uit huis , om precies te zijn nu. Ze gaat op de binckhorst wonen op heikant 7.” 
Op dat moment ervaarde ik thuis, ook daadwerkelijk als thuis, en voor Kim gold hetzelfde. Dat is tenminste wat ik aan neem. 
Maar tegenwoordig, ervaar ik mijn eigen roze kamertje en alle omringende kamers nog steeds als míjn thuis, maar stiekem vraag ik me af of dit in Kim’s gedachten ook nog haar ‘thuis’ is. 

Is ‘thuis’ de plek waar je op dit moment woont (en gelukkig bent), of is ‘thuis’ misschien toch de plek waar je familie woont (die zielsveel van je houd) en je jaren gelukkig hebt doorgebracht, maar waar het nu gewoonweg niet meer mogelijk is om te wonen? 

Stiekem weet ik ook niet zo goed wat ik zelf als Kim’s thuis ervaar. Enerzijds roep ik heeeeel hard hierzo, bij ons. Hier ben ik met je opgegroeid en hebben we leuke dingen gedaan. 
Maar aan de andere kant, besef ik ook dat je ‘nieuwe thuis’ voor jóuzelf misschien ‘beter’ is. Nu vind ik ‘beter’ niet zo’n goede omschrijving maar ik weet zo snel niks anders. 
Op de vliertwijksestraat (inmiddels het tweede nieuwe huisje)zijn er net zo goed mensen die heeel veel om je geven, natuurlijk is dat anders als onze liefde voor Kim maar anderzijds is het ook bijzonder dat de ‘werknemers’ daar zoveel om een ander kind te geven dat ze het behandelen als hun eigen kind. Natuurlijk biedt ook het terrein veel meer mogelijkheden en is er ‘meer’ tijd om met je door te brengen. 
Maarja, simpel naar de eendjes gaan met zijn tweetjes (waarbij ik er dan lekker onverzorgd en tokkie-achtig bij kon lopen) is voor mij eigenljik net zo mooi als die 3 bubbelbaden, het zwembad etcetera op het terrein. 
En ja daar komt weer een maar; Maar aan de andere kant is dat misschien mijn onbewuste egoistische kant die de kop op steekt, de kant die gewoon wil dat we saampjes blijven. Dat is natuurlijk niet eerlijk, want ook op het luchtkussen, in het zwembad en al die andere luxe dingen kan ik van en met je genieten. 
Die lichtjes die in je ogen te zien zijn, laten mij toch eigenlijk wel weten dat je daarzo (bijna de 100% van de tijd) een hardstikke goed ‘tweede thuis’ hebt gevonden……. 
En dat is misschien nog wel het mooist, er zijn nu twee plekken, waar ontzettend veel mensen zielsveel van je houden! 

Ik wou dat ik dit alles beter kon verwoorden, maar dat zit er helaas niet in. .. 
Dikke kus voor Kim 

passie te over.

Ik wil groots worden. Ik wil dat iedereen mijn naam kent. Ik wil een voorbeeld zijn voor jonge meisjes. Een lustobject voor stoere - dat denken ze tenminste- jongens. Ik wil geciteerd worden in allerlei bladen en kranten. Ik wil herkend worden op straat en ik wil met mijn mijn gezicht op TV. Niet omdat ik mezelf zo leuk vind. Nee. Omdat ik een boodschap heb, een boodschap en een enorme passie. Maar voor nu heb ik mijn studie. Pas daarna kan ik verdere dromen gaan najagen. Dromen die misschien niet uitkomen, maar die mij wel zelfvertrouwen geven. Ik groei terwijl ik dingen probeer, uitvoer, oefen of mijn dromen najaag. 

Ik groei en zo wordt ik toch nog groots. Zelfs als ik voor altijd altijd klein blijf.

de fictieve hoer.

Ik heb een kantoorbaan, ik werk van 8.00 tot 18.00 en zit de hele dag achter mijn bureau. Het kantoor is gevuld met mensen van middelbare leeftijd, seksloos, getrouwd, zonder enige ambitie of toekomst. Ze waarderen de plastic nepplant bij de receptie alsof hun baas zojuist de grootste moeite heeft gedaan een prettige ambiance te creeeren in het bedrijf waar ze langzaam allemaal ten onder gaan in dagelijkse routine en sleur. Dat verschrikkelijke TL-licht nog buiten beschouwing gelaten.
Elke avond nadat ik thuiskom in mijn saaie, hoog gesloten en vooral heel propere mantelpakje vertel ik manlief over de succesvolle maar alles behalve enerverende dag die ik heb gehad. Tenminste dat denkt hij. In werkelijkheid is de enige waarheid die ik hem vertel, dat ik TL-licht verschikkelijk vind. En tja dat mantelpakje, er zijn mannen die daar speciaal om vragen.
In feite werk ik niet op kantoor. Tenzij jij wil dat ik me gedraag als jouw dominante baas of onderdanige werknemer. Ik ben een hoer. Ik weet het, mijn man niet.  

ik ging zelf naar school, straks kom ik zelf op tv.

vriend·schap de; v -pen het bevriend-zijn

Op internet zijn niet echt definities van vriendschap te vinden. Niet dat vriendschap voor mij persé gedefinieerd moet worden via het internet. Maar het helpt mij wel begrijpen waarom jij het niet snapt. Misschien dat omdat er geen beschrijving staat op internet, jij niet weet hoe je je wel hoort te gedragen als vriendin. Zo kan dat zomaar tegenwoordig gaan, met die internetgeneratie. 

Jammer dat het zo moet lopen. Jammer dat je geen begrip hebt voor het feit dat ik wél studeer, leer en een toekomst wil. Nog wel ambities heb, ambities te over zelfs. Jammer dat jij het doen van een tweede (acteer) opleiding na mijn studie psychologie ziet als het ‘vergooien’ van mijn leven. Jammer dat jij jaloers bent op het feit dat ik wel mijn dromen najaag in plaats van me voor te bereiden op een leven lang ham snijden in de albert heijn.
Sorry dat ik wel een toekomst wil.

Ik heb geen spijt van alle energie en moeite die ik in deze vriendschap heb gestoken, al gingen die vaak ten koste van mezelf. Ik heb geen spijt dat ik alle mensen heb genegeerd die me zeiden te stoppen met deze vriendschap. Ik heb geen spijt, maar ik ben wel teleurgesteld. Dat jij zonder ooit veel te geven, maar wel heel veel te willen krijgen, een onwijs lange vriendschap zo even stil durft te leggen. Via MSN. Niet eens de moeite nemen om langs te komen of te bellen.

Zo kan dat zomaar tegenwoordig gaan, met die internetgeneratie. 

alle dikzakken willen op me lijken.

Ik heb een nieuw levensdoel gevonden.

Ken je dat nieuwe nummer van de jeugd van tegenwoordig? 
Sterrenstof heet het.
Als je het niet kent krijg je nu de tijd om je in een hoekje te gaan schamen.
Zo ben ik dan ook wel weer.

Als je terug bent kunnen we verder gaan. Ja ben je er klaar voor?
Vandaag stond ik zoals elke zaterdag(ochtend) weer te werken in de Albert Heijn op de deli-, kaas- en broodafdeling. Dit is een zeer kansloze en hersendodende baan, mensen zien je werken en gaan er ook meteen vanuit dat je niet eens je MAVO hebt gehaald. Bovendien verdien ik maar net iets meer dan een vrijwilliger. Gelukkig zit er wel één groot voordeel aan, het is altijd beter dan vakkenvullen.
O ja en dat andere voordeel, mijn collega’s. Die zijn tenminste echt leuk, daar doe je het voor, dat werken. En omdat ik geld nodig hebt natuurlijk.
Zonder mijn leuke collega’s zou ik natuurlijk al lang een andere baan gezocht hebben. Vandaag werd echter weer bevestigd dat mijn collega’s geweldig zijn en heb ik zelfs een heus levensdoel weten te bemachtigen:

Ik ga sterrenstof uit mijn hoofd leren. Woord voor woord. Ik moet en zal dit geweldige nummer compleet kennen.

Vandaag hebben Kelly (collega) en ik van 7.00 tot 13.00 de regels die we wél kenden uit sterrenstof voor elkaar gezongen.
Hoewel dit natuurlijk geweldig is, verdient het nummer het om geheel te worden gezongen. In de Albert Heijn. Hét hoogtepunt lijkt me. Jeugd van tegenwoordig, wanneer komen jullie live optreden?
Wij staan vooraan. Samen. Elk woord meezingend, begin tot eind.

Oude post

Een nacht met een hoer – entry voor een BNN wedstrijd.  - 30jun09

Nog steeds zijn er maar enkele van mijn – beste en meest loyale – vrienden die weet hebben van mijn ‘hoerenleven’.  Steeds vaker betrap ik mezelf er echter op dat ik benieuwd ben naar de mening van mijn vrienden. Ik wil ze dingen vertellen en vragen. Maar bovenal wil ik ze schockeren. Stiekem ben ik altijd op zoek naar kansen. Mijn grenzen opzoeken geeft een kick.  En kicks , daar doe ik het voor.

De eerstvolgende mogelijkheid om mijn grenzen op te zoeken bood zich binnen enkele minuten al aan. Ik geloof dat ik bovenaan Vivianne’s lijstje sta.  Of ze belt me gewoon graag , al is dat vast niet om mijn stem te horen.
Het aanbod is gewaagd. Interessant en spannend, maar misschien iets te gewaagd.

Ik ontmoet mijn date de volgende avond om 17:00 precies. Eerst gaan we uit eten. We kletsen over de gebruikelijke dingen, waarbij ik gedurende de loop van het gesprek iets meer van mezelf laat doorschemeren. Herstel: ik moet mezelf snel weer gedragen als Jasmine. Ik voel mezelf op mijn gemak maar ‘schakel’ mezelf zorgvuldig weer terug naar de ‘juiste stand’. Jasmine dus.
We gaan naar boven. Ik trek mijn nieuwe bustier aan, prachtig met zwart kant en doorschijnende stof dat als een zacht gordijn voor mijn navel hangt. Ik loop de kamer binnen en ga op bed zitten. Waar zij ook al zit.
Juist – zij- ja. Het is een nieuwe ervaring voor me maar heerlijk om geen ontnuchterende te zinnen als “kom maar bij papa” aan te moeten horen.
Samen zitten we op bed. We gaan liggen en terwijl de avond vordert brengen wij elkaar tot grotere hoogten.
Zij komt. Ik kom. We blijven doorgaan.

We nemen afscheid met een kus zoals alleen twee vrouwen dat kunnen. Ik loop weg en vraag me af waarom ik dit niet eerder heb geprobeerd.

Mijn telefoon gaat weer. Onbekend nummer. Ik hou er niet zo van maar neem toch op, ik heb vannacht immers al meer ruige dingen gedaan.  Het is Bart. Een vriend van me, een onweerstaanbare man. Het type dat alles uitstraalt dat fout is maar waar je toch geen genoeg van kunt krijgen. Ik heb hem leren kennen tijdens het uitgaan. We praatten en wisselden telefoonnummers, niets meer. Ongelooflijk maar waar. We werden vrienden met voelbare seksuele spanning. Een spanning die nooit ontladen was. Tot vanavond.

Ik ga naar hem toe. Nog lichtelijk in de war van wat er de vorige nacht gebeurd is. Hij ziet er goed uit, zoals altijd. Vandaag straalt hij echter iets meer uit. Iets stouts. Iets wilds en het trekt me aan.
Na de nodige conversatie belanden we toch in bed. Alle spanning die we samen hadden opgebouwd komt eruit. En hoe.
Hij komt. Ik kom. We blijven doorgaan.

Samen vallen we in slaap. Wat een openbaring zo’n foute vriend.